Αφιερώματα
Επιχειρείται διαστρέβλωση της Ιστορίας μας
Έντονη συζήτηση γίνεται για τον προσανατολισμό του νέου εγχειριδίου Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Διαβάστε προσεγγίσεις στο φλέγον αυτό ζήτημα.
Κεντρική σελίδα Αφιερώματος
"Στάθης: Σχόλια στο Ναυτίλο"
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 13/06/2007
Για το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού η αναπληρώτρια καθηγήτρια κυρία Ρεπούση είχε δηλώσει ότι δεν θα κάμει καμμία διόρθωση, διότι ό,τι είχε γραφεί ήταν καλώς γραμμένο και χωρίς λάθη.
Μετά τις έντονες συζητήσεις που ακολούθησαν, τα λάθη που αναδείχθηκαν, πραγματολογικά, μεθοδολογικά και άλλα, ύστερα από τις επισημάνσεις της Ακαδημίας, πλήθους ιστορικών και εκπαιδευτικών, το (εν πολλαίς αμαρτίαις) Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ζήτησε διορθώσεις.
Η κυρία Ρεπούση και η συγγραφική της ομάδα, παρά την αρχική τους άρνηση, κι αντί να παραιτηθούν λόγω ακαδημαϊκής ευθιξίας, δέχθηκαν να κάνουν αυτές τις διορθώσεις.
Τις έκαμαν.
Το (εν πολλαίς αμαρτίαις) Παιδαγωγικό Ινστιτούτο τις έκρινε ανεπαρκείς. Επέστρεψε το βιβλίο στους συγγραφείς με την απαίτηση να κάμουν κι άλλες!!
Εχει τέλος η καταισχύνη;
Τίθενται τα ερωτήματα: α) Αν οι συγγραφείς του βιβλίου (οίτινες μάλιστα αρνήθηκαν στους πολίτες το δικαίωμα να κρίνουν το έργο τους - πράγμα πρωτοφανές στον ελιτισμό και την υπεροψία του) πίστευαν ότι έγραψαν σωστά, γιατί καταδέχθηκαν να κάνουν οι ίδιοι τις διορθώσεις; γιατί καταδέχθηκαν «να συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις» άλλων ιστορικών (τους οποίους σφόδρα μάλιστα στις συζητήσεις αμφισβήτησαν); πού έστειλαν το κύρος τους;
β) Αν διορθώνοντας (έστω και με το ζόρι, έστω σε δόσεις, αναξιοπρεπώς και πτωχοπροδρομικά) παραδέχονται ούτω πως τα λάθη τους, πόσον γελοίους καθιστούν έτσι, όσους δυστυχείς υποστήριξαν το αλάθητον του πονήματός τους;
Το καλόν, είναι ότι τους πήρε η ελληνική κοινωνία, ορισμένες πολιτικές δυνάμεις που εθελοτυφλούν και η ακαδημαϊκή κοινότητα χαμπάρι. Το κακόν, είναι ότι συνεχίζουν ακάθεκτοι...
@@@
Δήλωσε η κυρία Ρεπούση (ύστερα από όλα αυτά): «Υπάρχει και η δική τους αλήθεια» (σ.σ.: των Τούρκων, ή των όποιων «άλλων», και, συνεπώς, πρέπει να τη λαμβάνουμε υπ' όψιν).
Ομως, στην Ιστορία δεν υπάρχει η αλήθεια του ενός και η αλήθεια του άλλου. Η αλήθεια των Ναζί και η αλήθεια των Απάτσι, η αλήθεια των αστών και η αλήθεια των πληβείων. Υπάρχει η αλήθεια που διαθέτει την απόδειξή της. Τα υπόλοιπα είναι οι οπτικές γωνίες (εθνικές, ταξικές, νικητών, ηττημένων) απ' τις οποίες βλέπει κανείς τα πράγματα, αλλά όχι «η αλήθεια του καθενός».
Η αλήθεια επιστημονικώς υπάρχει μόνον εφ' όσον η έρευνα την αποδείξει.
Το αντίθετο, δηλαδή «η αλήθεια του καθενός», είναι φθηνός μεταμοντερνισμός, μάλιστα φουκαριάρης, που δεν αντέχει στη βάσανο πρωτοετούς φοιτητή.
Κι όμως! Με τέτοιαν επιστημονική επάρκεια γράφτηκε βιβλίο για την πρώτη επαφή των παιδιών με μέρος της αυτογνωσίας τους...
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 29/01/2007
* Μπορεί η Αριστερά να υποστηρίξει ότι τα «Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου είναι έργο «ελληνοκεντρικό»;
* Μπορεί η Αριστερά να δέχεται ότι είναι «εσμός Αλευρομαγείρων» όσοι κάνουν κριτική στο βιβλίο της Ιστορίας για την ΣΤ' Δημοτικού;
* Πιστεύει η Αριστερά ότι πρέπει να θυμόμαστε το Ολοκαύτωμα για να μην το ξαναπάθουμε, αλλά όχι και τη Μικρασιατική Καταστροφή για να μην αφυπνίζεται το... «μίσος»;
Κι αν τέτοιες παραδοξότητες, αλαζονείες και σοφιστείες -αναλόγως- δεν υποστηρίζει, δέχεται και προτείνει η Αριστερά, τότε ποια Αριστερά κατοικεί στην «Αυγή»;
Ολα όσα λέει ο Χριστόδουλος είναι λάθος;
Ολα όσα λέει ο Χριστόδουλος πρέπει να είναι λάθος;
Ποιο «τετράδιο Μαρξισμού» το λέει αυτό;
Αν αντέδρασε ο Χριστόδουλος (ή ο κ. Παπαθεμελής) για ένα πρόβλημα, αντί να έχει ήδη αντιδράσει γι' αυτό η Αριστερά, οι αριστεροί που αντιδρούν προσμετρώνται στον Χριστόδουλο και χαρίζονται στον κ. Καρατζαφέρη;
Μπράβο! Αριστα! Εύγε!
Ο λόγος για τις αντιδράσεις πολλών πολιτών, πολιτικών και Ακαδημαϊκών στις διατυπώσεις αλλά και το πνεύμα που διαπερνά το βιβλίο της Ιστορίας για την ΣΤ' Δημοτικού. Και τις οποίες η «Αυγή» χαρακτηρίζει συλλήβδην εθνικιστικές.
Εν πρώτοις οι κριτικές είναι διαφορετικές μεταξύ τους (ο αμετροεπής Αθηνών ομίλησε για «εθνικές προδοσίες» κι άλλα συναφή παρόμοια), και περί τις πολιτικές και περί τις εκπαιδευτικές παραμέτρους του πράγματος. Και δεν τιμά καθόλου την «Αυγή» να κάνει πως δεν βλέπει αυτές τις διαφορές.
Ομως σε αυτήν τη χώρα είναι, φαίνεται, δύσκολο να επισυμβεί διάλογος που να αφορά το δημόσιο συμφέρον, χωρίς να του στείλουν το «διά» στο διάολο οι μονόλογοι της Σκύλλας ή της Χάρυβδης.
Επ' αυτού σημειώνει (παρακολουθώντας την κοινοβουλευτική παράμετρο του πράγματος) η εκλεκτή συνάδελφος, κυρία Ντόρα Νταϊλιάνα: «παλαιότερα πολλά απ' τα (σ.σ. σχολικά) βιβλία μας παρουσίαζαν στρεβλή εικόνα ορισμένων ιστορικών γεγονότων (σ.σ. εθνικιστικές κορώνες και συχνά, ψεύδη), αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πάμε τώρα στην άλλη άκρη, υποβαθμίζοντας για παράδειγμα τη Μικρασιατική Καταστροφή (...) Προφανώς δεν έχει άδικο ο Στ. Παπαθεμελής όταν λέει ότι "η διδασκαλία της Ιστορίας έχει διεθνώς πολλές φορές χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο κατασκευής ταυτότητας ή αποδόμησής της"».
Ακριβώς, εντοπίζοντας πολλοί από πολλούς πολιτικούς χώρους αυτό το πέρασμα απ' τις «κατασκευές» του παρελθόντος στις «αποδομήσεις» του σήμερα, έχουν ανοίξει μια συζήτηση-παρέμβαση, όχι μόνον για το βιβλίο της Ιστορίας για την ΣΤ' Δημοτικού, αλλά για μια σειρά έργα, όπως, αίφνης, η συγγραφή Κοινής Ιστορίας των Βαλκανίων (μάλιστα με χρηματοδότηση απ' το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών ή το Ιδρυμα Σόρος κι όχι μόνον) -«ας μη βιαζόμαστε επομένως να χαρακτηρίζουμε "εθνικιστές" όλους όσοι αντιδρούν στην αλλοίωση ιστορικών γεγονότων ή στην παραχάραξη άλλων», σημειώνει για το ίδιο θέμα, πάντα εξ αφορμής των διημειφθέντων στο Κοινοβούλιο, η κυρία Ντόρα Νταϊλιάνα.
Υπ' αυτήν την έννοια η συλλήβδην προσμέτρηση της αφεντιάς μου στον κ. Καρατζαφέρη από τον κ. Μπίστη, σε επιστολή του στα «ΝΕΑ», δεν θα είχε κάποιαν ιδιαίτερη αξία, ούτε θα συνέτρεχε λόγος απάντησης από πλευράς μου στον θαμώνα του κ. Τριανταφυλλόπουλου.
Αλλά όταν τον κ. Μπίστη υπερβαίνει και υπερακοντίζει η «Αυγή» το πράγμα αλλάζει. Αν δεν είμαι «ψυχωσικός» κατά τον χαρακτηρισμό του ιστορικού κ. Λιάκου, για όσους έχουν αντίθετη απ' τη δική του άποψη για το εν λόγω ζήτημα (καθ' οίον τρόπον που «χρήζουν ψυχανάλυσης» κατά την κυρία Γιαννάκου όσοι διαφωνούν μαζί της) τότε έχουμε ακόμα το δικαίωμα του λόγου.
@@@
Κατ' αρχήν πρέπει να σημειώσω ότι ο λόγος (μου) δεν είναι επί προσωπικού, είναι επί πολιτικού - συνεπώς αφορά όλους τους αναγνώστες.
Το φαινόμενο να υποστηρίζει η Αριστερά (εν προκειμένω η «Αυγή») κάποιον για αυτό που (της) είναι κι όχι για αυτό που λέει, συνιστά φαινόμενον παρέας παρά πολιτικής. Αυτό συχνά εγκλωβίζει την εφημερίδα σε παράδοξα σχήματα και ανακόλουθες λογικές. Δεν γίνεται, για να γίνω κατανοητός, να είναι κανείς, και με τη «λογική Βερέμη», και με τη «λογική Μπελαβίλα».
Δεν γίνεται άνθρωποι που ξεκίνησαν απ' την Αριστερά να γίνονται σύμβουλοι του Σημίτη, μετά να ψωμίζονται απ' τη Ν.Δ. και να 'ναι πάντα υπό τη διαρκή προστασία της «Αυγής».
Ο «αριστερός» δεν είναι επάγγελμα. Μπορεί πολλοί να δηλώνουν αριστεροί για επαγγελματικούς λόγους ή πολλοί να στηρίζονται για τους ίδιους λόγους στο αριστερό τους παρελθόν, αλλά αυτό δεν συνιστά αναγκαστικώς ορθότητα απόψεων. Συνιστά όμως ιδεολογική τρομοκρατία αυτή η διαρκής συντεχνιακή αλληλεγγύη του αλάθητου.
Αν συνεπώς ο κ. Βασίλης Κρεμμυδάς έχει μια άλφα άποψη για τον ρόλο της Εκκλησίας στην Τουρκοκρατία, έχει μία βήτα άποψη ο Σβορώνος! Και πάντως η
Ιστορία δεν είναι υστερία, ώστε να κατηγορεί η «Αυγή» για λογοκρισία τον κ. Πέτρο Ευθυμίου επειδή ως Υπουργός Παιδείας απέσυρε βιβλίο που δεν μπορούσε να ξεχωρίσει την ΕΟΚΑ απ' την ΕΟΚΑ Β.
Βεβαίως είναι δικαίωμα της «Αυγής» να υποστηρίζει ότι οι κατά σύστημα αρθρογραφούντες στις εφημερίδες του ΔΟΛ ιστορικοί, είναι οι ιστορικοί μας. Το ίδιο δικαιούται να πιστεύει, ότι καλά είναι τα βιβλία που χρηματοδοτούν οι ΗΠΑ, ο Σόρος και η μαύρη (πραγματική) διεθνής ακροδεξιά και ότι συνεπώς η κριτική που τους κάνουμε εμείς είναι... εθνικιστική. Αλλά αυτά καλόν είναι να τα βασίσει σε επιχειρήματα κι όχι σε αποτυπώματα και δουλείες δημόσιων σχέσεων. Και πάντως όχι σε αήθη και μικρόψυχη κατασυκοφάντηση απλών αγωνιστών της Αριστεράς - τέτοιες αγριάδες, εις ό,τι με αφορά, τέλος!
Κεντρική σελίδα Αφιερώματος
Έντονη συζήτηση γίνεται για τον προσανατολισμό του νέου εγχειριδίου Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Διαβάστε προσεγγίσεις στο φλέγον αυτό ζήτημα.
Κεντρική σελίδα Αφιερώματος
"Στάθης: Σχόλια στο Ναυτίλο"
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 13/06/2007
Για το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού η αναπληρώτρια καθηγήτρια κυρία Ρεπούση είχε δηλώσει ότι δεν θα κάμει καμμία διόρθωση, διότι ό,τι είχε γραφεί ήταν καλώς γραμμένο και χωρίς λάθη.
Μετά τις έντονες συζητήσεις που ακολούθησαν, τα λάθη που αναδείχθηκαν, πραγματολογικά, μεθοδολογικά και άλλα, ύστερα από τις επισημάνσεις της Ακαδημίας, πλήθους ιστορικών και εκπαιδευτικών, το (εν πολλαίς αμαρτίαις) Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ζήτησε διορθώσεις.
Η κυρία Ρεπούση και η συγγραφική της ομάδα, παρά την αρχική τους άρνηση, κι αντί να παραιτηθούν λόγω ακαδημαϊκής ευθιξίας, δέχθηκαν να κάνουν αυτές τις διορθώσεις.
Τις έκαμαν.
Το (εν πολλαίς αμαρτίαις) Παιδαγωγικό Ινστιτούτο τις έκρινε ανεπαρκείς. Επέστρεψε το βιβλίο στους συγγραφείς με την απαίτηση να κάμουν κι άλλες!!
Εχει τέλος η καταισχύνη;
Τίθενται τα ερωτήματα: α) Αν οι συγγραφείς του βιβλίου (οίτινες μάλιστα αρνήθηκαν στους πολίτες το δικαίωμα να κρίνουν το έργο τους - πράγμα πρωτοφανές στον ελιτισμό και την υπεροψία του) πίστευαν ότι έγραψαν σωστά, γιατί καταδέχθηκαν να κάνουν οι ίδιοι τις διορθώσεις; γιατί καταδέχθηκαν «να συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις» άλλων ιστορικών (τους οποίους σφόδρα μάλιστα στις συζητήσεις αμφισβήτησαν); πού έστειλαν το κύρος τους;
β) Αν διορθώνοντας (έστω και με το ζόρι, έστω σε δόσεις, αναξιοπρεπώς και πτωχοπροδρομικά) παραδέχονται ούτω πως τα λάθη τους, πόσον γελοίους καθιστούν έτσι, όσους δυστυχείς υποστήριξαν το αλάθητον του πονήματός τους;
Το καλόν, είναι ότι τους πήρε η ελληνική κοινωνία, ορισμένες πολιτικές δυνάμεις που εθελοτυφλούν και η ακαδημαϊκή κοινότητα χαμπάρι. Το κακόν, είναι ότι συνεχίζουν ακάθεκτοι...
Δήλωσε η κυρία Ρεπούση (ύστερα από όλα αυτά): «Υπάρχει και η δική τους αλήθεια» (σ.σ.: των Τούρκων, ή των όποιων «άλλων», και, συνεπώς, πρέπει να τη λαμβάνουμε υπ' όψιν).
Ομως, στην Ιστορία δεν υπάρχει η αλήθεια του ενός και η αλήθεια του άλλου. Η αλήθεια των Ναζί και η αλήθεια των Απάτσι, η αλήθεια των αστών και η αλήθεια των πληβείων. Υπάρχει η αλήθεια που διαθέτει την απόδειξή της. Τα υπόλοιπα είναι οι οπτικές γωνίες (εθνικές, ταξικές, νικητών, ηττημένων) απ' τις οποίες βλέπει κανείς τα πράγματα, αλλά όχι «η αλήθεια του καθενός».
Η αλήθεια επιστημονικώς υπάρχει μόνον εφ' όσον η έρευνα την αποδείξει.
Το αντίθετο, δηλαδή «η αλήθεια του καθενός», είναι φθηνός μεταμοντερνισμός, μάλιστα φουκαριάρης, που δεν αντέχει στη βάσανο πρωτοετούς φοιτητή.
Κι όμως! Με τέτοιαν επιστημονική επάρκεια γράφτηκε βιβλίο για την πρώτη επαφή των παιδιών με μέρος της αυτογνωσίας τους...
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 29/01/2007
* Μπορεί η Αριστερά να υποστηρίξει ότι τα «Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου είναι έργο «ελληνοκεντρικό»;
* Μπορεί η Αριστερά να δέχεται ότι είναι «εσμός Αλευρομαγείρων» όσοι κάνουν κριτική στο βιβλίο της Ιστορίας για την ΣΤ' Δημοτικού;
* Πιστεύει η Αριστερά ότι πρέπει να θυμόμαστε το Ολοκαύτωμα για να μην το ξαναπάθουμε, αλλά όχι και τη Μικρασιατική Καταστροφή για να μην αφυπνίζεται το... «μίσος»;
Κι αν τέτοιες παραδοξότητες, αλαζονείες και σοφιστείες -αναλόγως- δεν υποστηρίζει, δέχεται και προτείνει η Αριστερά, τότε ποια Αριστερά κατοικεί στην «Αυγή»;
Ολα όσα λέει ο Χριστόδουλος είναι λάθος;
Ολα όσα λέει ο Χριστόδουλος πρέπει να είναι λάθος;
Ποιο «τετράδιο Μαρξισμού» το λέει αυτό;
Αν αντέδρασε ο Χριστόδουλος (ή ο κ. Παπαθεμελής) για ένα πρόβλημα, αντί να έχει ήδη αντιδράσει γι' αυτό η Αριστερά, οι αριστεροί που αντιδρούν προσμετρώνται στον Χριστόδουλο και χαρίζονται στον κ. Καρατζαφέρη;
Μπράβο! Αριστα! Εύγε!
Ο λόγος για τις αντιδράσεις πολλών πολιτών, πολιτικών και Ακαδημαϊκών στις διατυπώσεις αλλά και το πνεύμα που διαπερνά το βιβλίο της Ιστορίας για την ΣΤ' Δημοτικού. Και τις οποίες η «Αυγή» χαρακτηρίζει συλλήβδην εθνικιστικές.
Εν πρώτοις οι κριτικές είναι διαφορετικές μεταξύ τους (ο αμετροεπής Αθηνών ομίλησε για «εθνικές προδοσίες» κι άλλα συναφή παρόμοια), και περί τις πολιτικές και περί τις εκπαιδευτικές παραμέτρους του πράγματος. Και δεν τιμά καθόλου την «Αυγή» να κάνει πως δεν βλέπει αυτές τις διαφορές.
Ομως σε αυτήν τη χώρα είναι, φαίνεται, δύσκολο να επισυμβεί διάλογος που να αφορά το δημόσιο συμφέρον, χωρίς να του στείλουν το «διά» στο διάολο οι μονόλογοι της Σκύλλας ή της Χάρυβδης.
Επ' αυτού σημειώνει (παρακολουθώντας την κοινοβουλευτική παράμετρο του πράγματος) η εκλεκτή συνάδελφος, κυρία Ντόρα Νταϊλιάνα: «παλαιότερα πολλά απ' τα (σ.σ. σχολικά) βιβλία μας παρουσίαζαν στρεβλή εικόνα ορισμένων ιστορικών γεγονότων (σ.σ. εθνικιστικές κορώνες και συχνά, ψεύδη), αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πάμε τώρα στην άλλη άκρη, υποβαθμίζοντας για παράδειγμα τη Μικρασιατική Καταστροφή (...) Προφανώς δεν έχει άδικο ο Στ. Παπαθεμελής όταν λέει ότι "η διδασκαλία της Ιστορίας έχει διεθνώς πολλές φορές χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο κατασκευής ταυτότητας ή αποδόμησής της"».
Ακριβώς, εντοπίζοντας πολλοί από πολλούς πολιτικούς χώρους αυτό το πέρασμα απ' τις «κατασκευές» του παρελθόντος στις «αποδομήσεις» του σήμερα, έχουν ανοίξει μια συζήτηση-παρέμβαση, όχι μόνον για το βιβλίο της Ιστορίας για την ΣΤ' Δημοτικού, αλλά για μια σειρά έργα, όπως, αίφνης, η συγγραφή Κοινής Ιστορίας των Βαλκανίων (μάλιστα με χρηματοδότηση απ' το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών ή το Ιδρυμα Σόρος κι όχι μόνον) -«ας μη βιαζόμαστε επομένως να χαρακτηρίζουμε "εθνικιστές" όλους όσοι αντιδρούν στην αλλοίωση ιστορικών γεγονότων ή στην παραχάραξη άλλων», σημειώνει για το ίδιο θέμα, πάντα εξ αφορμής των διημειφθέντων στο Κοινοβούλιο, η κυρία Ντόρα Νταϊλιάνα.
Υπ' αυτήν την έννοια η συλλήβδην προσμέτρηση της αφεντιάς μου στον κ. Καρατζαφέρη από τον κ. Μπίστη, σε επιστολή του στα «ΝΕΑ», δεν θα είχε κάποιαν ιδιαίτερη αξία, ούτε θα συνέτρεχε λόγος απάντησης από πλευράς μου στον θαμώνα του κ. Τριανταφυλλόπουλου.
Αλλά όταν τον κ. Μπίστη υπερβαίνει και υπερακοντίζει η «Αυγή» το πράγμα αλλάζει. Αν δεν είμαι «ψυχωσικός» κατά τον χαρακτηρισμό του ιστορικού κ. Λιάκου, για όσους έχουν αντίθετη απ' τη δική του άποψη για το εν λόγω ζήτημα (καθ' οίον τρόπον που «χρήζουν ψυχανάλυσης» κατά την κυρία Γιαννάκου όσοι διαφωνούν μαζί της) τότε έχουμε ακόμα το δικαίωμα του λόγου.
Κατ' αρχήν πρέπει να σημειώσω ότι ο λόγος (μου) δεν είναι επί προσωπικού, είναι επί πολιτικού - συνεπώς αφορά όλους τους αναγνώστες.
Το φαινόμενο να υποστηρίζει η Αριστερά (εν προκειμένω η «Αυγή») κάποιον για αυτό που (της) είναι κι όχι για αυτό που λέει, συνιστά φαινόμενον παρέας παρά πολιτικής. Αυτό συχνά εγκλωβίζει την εφημερίδα σε παράδοξα σχήματα και ανακόλουθες λογικές. Δεν γίνεται, για να γίνω κατανοητός, να είναι κανείς, και με τη «λογική Βερέμη», και με τη «λογική Μπελαβίλα».
Δεν γίνεται άνθρωποι που ξεκίνησαν απ' την Αριστερά να γίνονται σύμβουλοι του Σημίτη, μετά να ψωμίζονται απ' τη Ν.Δ. και να 'ναι πάντα υπό τη διαρκή προστασία της «Αυγής».
Ο «αριστερός» δεν είναι επάγγελμα. Μπορεί πολλοί να δηλώνουν αριστεροί για επαγγελματικούς λόγους ή πολλοί να στηρίζονται για τους ίδιους λόγους στο αριστερό τους παρελθόν, αλλά αυτό δεν συνιστά αναγκαστικώς ορθότητα απόψεων. Συνιστά όμως ιδεολογική τρομοκρατία αυτή η διαρκής συντεχνιακή αλληλεγγύη του αλάθητου.
Αν συνεπώς ο κ. Βασίλης Κρεμμυδάς έχει μια άλφα άποψη για τον ρόλο της Εκκλησίας στην Τουρκοκρατία, έχει μία βήτα άποψη ο Σβορώνος! Και πάντως η
Ιστορία δεν είναι υστερία, ώστε να κατηγορεί η «Αυγή» για λογοκρισία τον κ. Πέτρο Ευθυμίου επειδή ως Υπουργός Παιδείας απέσυρε βιβλίο που δεν μπορούσε να ξεχωρίσει την ΕΟΚΑ απ' την ΕΟΚΑ Β.
Βεβαίως είναι δικαίωμα της «Αυγής» να υποστηρίζει ότι οι κατά σύστημα αρθρογραφούντες στις εφημερίδες του ΔΟΛ ιστορικοί, είναι οι ιστορικοί μας. Το ίδιο δικαιούται να πιστεύει, ότι καλά είναι τα βιβλία που χρηματοδοτούν οι ΗΠΑ, ο Σόρος και η μαύρη (πραγματική) διεθνής ακροδεξιά και ότι συνεπώς η κριτική που τους κάνουμε εμείς είναι... εθνικιστική. Αλλά αυτά καλόν είναι να τα βασίσει σε επιχειρήματα κι όχι σε αποτυπώματα και δουλείες δημόσιων σχέσεων. Και πάντως όχι σε αήθη και μικρόψυχη κατασυκοφάντηση απλών αγωνιστών της Αριστεράς - τέτοιες αγριάδες, εις ό,τι με αφορά, τέλος!
Κεντρική σελίδα Αφιερώματος